نهان خانه ی دل

توی این چند روزی که حرم بودیمنرفته بودم سمت ضریحهمیشه توب صحن انقلاب رو به روی گنبدوامیستادم و زیارت نامه میخوندمو با تمام وجود امام رو روبهروم حس میکردم و به جای همه کسانی که التماس دعا داشتن هواش رو نفس میکشیدمنهایتا بعد از زیارتنامه و نمازش،میرفتم از کنار ایوون طلا از بین شلوغی به ضریح نگاه میکردم و صلوات خاصه و دعای وداع رو برای اون شخصی که زیارت نامه رو از طرفش خونده بودم میخوندمتا دیروز ظهر که رفتیم حرممامان گفت دیگه بیا برو یه زیارتم بکن از نزدیک، به هرحال از آداب زیارته،الانم خلوت تره کس...

واویلا واویلا که ما برای حسین کاری نکرده ایم واویلا که شور حسینی دیدیم و به شعور حسینی نرسیدیم واویلا که حسین دلمان هر روز به دست یزید نفس کشته میشود و ما از هر کوفی،کوفی تریم و خاموشیم چه یاد کرفتیم از مکتبش؟ تنها بر سینه و سر کوفتن را؟ پس کو ادب عباس؟ کجاست صبر زینب؟ کو دلداگی رقیه؟ چه فهمیدیم از ولایت شناسی زهیر؟ از آزادگی حر؟ از ادب وهب نزد مادرش؟ از شیدایی علی اکبر نزد پدرش؟ از خون هفتاد و دو کبوتر یاد نگرفتیم برای امام زمان دل دل زدن را،جان دادن را... این شب ها دعا کنید پیدا کردن شعور حسین...