شما که غریبه نیستید

شما که غریبه نیستید
نمره هارا اعلام کردند
عربی مورد انتظارم بود
اما جامعه...
بابا که نمره هایم را بهم گفت صبح بود
تازه بیدار شده بودم
آنچنان درد معده ای مرا گرفت که نمیتوانستم حرف بزنم
حقم این نبود
چند ساعت بعد بابا دوباره زنگ زد
توی این فاصله به زور و دعوای مامان فقط قرص هایم را خورده بودم و همچنان از سوزشش میپیچیدم
گفت میخواهد به فرهنگ زنگ بزند
و زنگ زد
من از شدت بدی حالم و اثر داروها بیهوش شدم
چندساعت بعد بابا که آمد گفت سوال جا انداختی
و منظورش توضیح بیشتر بوده و نداده ای
همین
و همین «همین» یعنی له شدنم از صبح تا الان
با خاک یکسان شدن اعتماد به نفسم
سیاه شدن دنیایم
و این یعنی...
یعنی کتاب هایم را ریختم دورم که جلدشان کنم
اشک هایم بود که خیسشان می کرد
مامان که آمد گفتم بخدا این کتاب هارا الکی دور خودم نچیدم
اینهم نیست که فکر کنید دو به علاوه ی دو خواندم و انتگرال امتحان دادم
سخت خواندم و امتحانش هم سخت بود
ولی مگر چند بار تا به حال امتحان جامعه شناسی داده بودم که منظور دبیر را از سوالات بخوانم؟؟؟
گفت میدانم
گفت ما فقط هستیم که برایت امکانات فراهم کنیم و بس
دیگر خودت هستی و کتاب هایت
خودت
تنهای تنهای تنها
این عین جملاتش بود
و من امروز
بلندای این تنهایی را
با سلول سلول وجودم لمس کردم
شکسته ام
اما مرد کم آوردن نیستم
از صفر شروع کردن برای اولین بارم نیست
بازهم می ایستم
گرچه زانوهایم میلرزند
ولی باز می ایستم و از نو میخوانم
جنس هدفم از چیز دیگری ست
که کم آوردن از آن نیست
در این مدرسه
دیگر نه معاونانند که مرا بشناسند
نه دبیران
و نه حتی یک تن از بچه ها
دیگر خودم هستم و آن بالایی
و آن کسانی که همه ی این عشق برای آنهاست
همین...
(میخواستم این مطلب را رمز دار کنم و رمزش را فقط به یک نفر بدهم،اما شما که غریبه نیستید...)

نهان خانه ی دل...