کَسانم

من یه کَسانی رو دارم
که با دنیا عوضشون نمیکنم.
همونایی که بلدن دوباره ایستادن رو یادم بیارن
خنده ی فراموش شده رو به لب هام
و قدرت رو به زانوهای لرزیدم...
من این چند نفر رو
من این چند نفرِ کمتر از انگشتای دو دست رو با تموم دنیا عوض نمیکنم
اینا تا زمانی که هستن به خیلیا نیازی ندارم
پشتم گرم خداییه که وجه مشترک همه ی ماست
پشتم گرمِ گرمه

نهان خانه ی دل...