بعضی وقتا

بعضی وقتا دلم تنگ میشه

خب دله دیگه

هرچقدرم سرشو گرم کنم باز هوایی میشه

دلش میگیره از دنیا

دنیای مزخرف

دنیایی که شوهرخاله ی طرف عاشقشه و بهش درخواست دوستی میده

دنیایی که توش بی پدریه

توش از سر تنهایی پناه آوردن ب چت کردن با پسرای مردمه

دنیایی که بچه ای که خودت بزرگش کردی،قدم قدم دستشو گرفتی و بلندش کردی

راه نشونش دادی

عشق نشونش دادی

حرمت چادری ک انتخاب خودش بوده بشکنه

خواهر کوچیکترت

.

.

.

بشنوی که با پسر مردم....

کسی که خودت بزرگ کردی...

کسی که قدر هشت ساله میشناسی...

سخته بین بیست و هفت نفر

هفت نفر هم به زور باشن ک همون طوری ک ظاهرشونو میبینی باطنشون باشه

گاهی میخوام فریاد بزنم از این شبکه های اجتماعی که تمام زندگیشونو پر کرده

میگم تمام زندگیشونو یه چی میشنوین

فرزانگانو نگاه نکنید

دنیای بیرون با اون چیزی ک میبینید فرق داره

زیاد دونستن،زیاد فهمیدن،دغدغه داشتن سخته

یادم میفته گاهی اون روزایی که بچه ها هر حرفیو نمیزدن جلوم که ریحانه ناراحت میشه

یادش بخیر چقد مهم بودم چقد عزیز بودم...چقد ناز پرورده شدم توی اون مدرسه

تازه دارم بزرگ میشم

و بزرگ شدن همیشه درد داره

دو هفته ست دارم خود خوری میکنم از چشمی که باز شده به جهان واقعی

دو هفته ست زانوهام میلزره ولی وا میستم

سرم گیج میره ولی نمیفتم

درد دارم،خیلی زیاد،ولی اهمیت نمیدم

محکم تر از اونیم که بخام زمین بخورم

باید واستم

برا هدفم هم بجنگم

اما درک کنید دلمو

گاهی دلش یه بغل میخاد از جنس تهمینه،ستاره،صدیقه،ساره

آشنا میخاد

اعتماد میخاد

امنیت

ولی عقلم دعواش میکنه

عقلم یادش میاره خیلی کارای مهمتری هس

اما گاهی فلک گوشش به حرف دلمه

نگاش به خستگی دلمه

خستگی که عقلم به هیچ وجه اجازه رخ نمودن بهش نمیده

ولی انکار نمیکنم که هست

بغض،اشک

فراموش شده

دلگیری هست اما بغض نه اشک نه،دفن شدن

دلم که میطلبه چند ثانیه آرامش رو،زمین و زمان دست به دست هم میدن که من کاملا ناگهانی بچه هارو توی حیاط،وقتی برا ورزش رفتیم اونور ببینم و پرواز کنم سمتشون

اونجور گم شدن توی بغل تهمینه و صدیقه و ستاره ینی خیلی دلتنگم

ینی کلی درد دارم

کلی حرف نگفته

ینی دلم تنگه و به روی خودم نمیارم

اما همون چند ثانیه بسه برام

نگهم میداره

یه تجدید قواییه

چه اشکالی داره منم یه منبع آرامشی داشته باشم

بمونین برام

بمونین که بعد مامان و بابا

تنها منبع آرامشم شماهایین

نهان خانه ی دل...